Sąd Najwyższy o WTZ

Sąd najwyższy ustanowił, iż prawny opiekun osoby niepełnosprawnej może, na drodze sądowej, zmusić prowadzącego terapią zajęciową do objęcia osoby upośledzonej umysłowo tą formą rehabilitacji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd najwyższy podkreślił, że instytucja, której starosta powierzył realizację obowiązków z zakresu rehabilitacji osób niepełnosprawnych umysłowo, nie ma prawa decydowania, kogo przyjmie na zajęcia rehabilitacyjne, a kogo nie. Musi zakwalifikować do uczestnictwa w WTZ osobę mającą właściwe orzeczenie i wystąpić do powiatu o zawarcie odpowiedniej umowy. Przeciwdziała to również możliwości wybierania przez prowadzących WTZ osób najmniej kłopotliwych kosztem osób wymagających zwiększonych starań.

Dopiero po przyjęciu do WTZ i upływie określonego ustawowo czasu rehabilitacji, rada programowa ocenia jej efekty i może m.in. wystąpić o skierowanie do ośrodka wsparcia ze względu na brak postępów w rehabilitacji i złe rokowania.

Sama osoba, na rzecz której umowa dotycząca rehabilitacji w WTZ powinna być zawarta, może wystąpić do sądu o zobowiązanie jednostki prowadzącej WTZ do podjęcia takich działań. Wyrok sądu uwzględniający to żądanie umożliwi staroście objęcie osoby uprawnionej tą formą terapii.

Źródło: Rzeczpospolita z dnia 14 sierpnia 2009 roku